Şehadet Nasip Eyle Ya Rab

Bizim imanımızın ve inancımızın temeli, hak ve batıl savaşında “ Şahit ol ve şehadet nasip et Ya Rabbî.” diyerek hak yolunda, Allah için canını ortaya koymaktır. Şehid olmak, şahid olmak kelimesi sözlükte “bir olaya şahit olmak, tanıklık etmek” manasına gelmektedir. Şehidin Arapça’daki çoğulu şühedadır. İslam davası uğruna kendisine bahşedilmiş en büyük nimetlerden biri olan hayatını ortaya koymak, Allah rızası için canından vazgeçmenin ötesinde daha büyük bir fedakârlık düşünemiyorum. Bu sebeple dinimizde şehadet oldukça müstesna bir yere sahiptir. 

Ne mutlu o şehitlere! Ne mutlu şehadeti yudumlayan cennetle müjdelenen o kullara! Ki onlar ölmüyor. Rabbimiz ayetinde ; “Allah yolunda öldürülenleri sakın ölü zannetme! Aksine onlar diridirler ve Rableri yanında rızıklanmaktadırlar.” “Yine onlar, Cenâb-ı Hakk’ın kendilerine olan büyük lütfu ve ihsânıyla sevindikleri gibi, ayrıca Allah’ın, mü’minlerin mükâfatını zâyi etmeyeceği yolundaki va‘dinden dolayı da büyük bir sevinç duyarlar.” Her ibadette olduğu gibi cihat ibadetinde de niyet çok önemlidir. İslam davasına hizmet etmek, Efendimizin dostu olmak onun davasına şahitlik etmek ve şehid olmak ne büyük bir mutluluk. Şehit olmak ölmek değil, ölürken insanlığı diriltmektir. Şehit olmak Amir b. Fuheyre gibi Ölürken, “Vallahi işte şimdi kazandım!” diyebilmektir. Kendisini öldüren kişinin imanına vesile olmaktır. Musab olmaktır şehit olmak, Musab bin Umeyr olmak… Şehit olmak İslam sancağını en yukarılara kaldırmak. “Madem ölüm tek bir defa gelecek, O da neden Allah için olmasın?” diyebilmektir. Peygamber Efendimiz Hz.Muhammed sav; “Cennete giren hiçbir kimse, yeryüzündeki her şey kendisinin olsa dahî dünyaya geri dönmeyi arzu etmez. Sadece şehit, gördüğü ileri derecedeki itibar ve ikram sebebiyle tekrar dünyaya dönmeyi ve tekrar tekrar şehit olmayı ister.” buyuruyor. Allahu alem onlar kazandı; İslam tarihinin ilk şehidleri Hz. Sümeyye (r.a.) ve eşi Yasir (r.a.)., Seyyidü’ş-şüheda “Şehitlerin Efendisi” Hz. Hamza, Hz. Ömer, Hz. Osman, Hz. Ali. Kerbela’nın şehidi Hz. Hüseyin ve kardeşleri... Nesilden nesile , çağdan çağa bir çağrıdır, şehadet... Şahit olmak, alnı açık, yüzü pak, yüreği onurlu dava adamı olmak. İşte bu Şehadet sevdası ile yaşamak, yaşatmak ve ölmek... 

Kahire de suikastla şehit edilen Hasan el Benna olmak. Mısır zindanlarında şehid olan Muhammed Mursî! Amerika’da Malcom X, Libya’da Ömer Muhtar, Çeçenistan dağlarında, şehadete susayan, Şeyh Şamil. Afganistan dağlarında Abdullah Azzam, Filistin zindanlarında Ahmet Yasin ve şimdi şehadete tebessümle yürüyen İsmail Haniye... Ne mutlu tarihe ve davasına ismi böyle kazınanlara...

 21. Asırda imtihanı kazanan, hak davası için direnen, bunca zulme rağmen onurundan, davasından vazgeçmeyen Filistinliler değil de kim! Evladının tabutunu omuzlarında gururla taşıyan o babalar, doğan bebeğini eliyle kefenleyen anneler, annesiz babasız kalan yetimler değil de kim! 

Şehadeti yudumlayan, evlatlarını, torunlarını elleri ile dualar eşliğinde uğurlayan, ömrüm ve canım da bu davaya feda olsun diyen İsmail Haniye değil de kim? Ya Rabbi; beni şehit et , Şahid ol senin davan için senin razı olacağın hayatı yaşamaya ve yaşatmaya çalışacağım diyenle, vehim hastalığına kapılmış, uyuşmuş, kendinden baksa bir şeyi umursamayan bir olabilir mi? Vallahi asıl kaybeden bu zulme sessiz kalan insanlar ve sadece kınamakla kalan Müslümanlar. “De ki: Benim tüm istek ve arzum, bütün ibadetlerim, hayatım ve ölümüm alemlerin Rabbi olan Allah’a armağan olsun!” (En’am 162) 

Ya Rab bizlere de razı olacağın bu yolda yürümeyi nasip eyle. 

Bizlere de şehadet nasip eyle... 

Ne mutlu imanını şahit kılabilene ve kendini kayıtsız şartsız, şeksiz şüphesiz rabbine teslim edene...

Ayşegül'den...