Âzâde...

Doksan Dokuz Altınla Kaybolan Huzur Geçenlerde okuduğum küçük bir kıssa, gün boyu zihnimi meşgul etti. Hani bazen bir hikâye insanın içine oturur da durup durup kendini sorgulamasına sebep olur ya… Bu da öyleydi. Okudum, üzerine düşündüm ve bir türlü aklımdan çıkaramadım. Çünkü anlattığı şey fazlasıyla tanıdık gelmişti. Bende sizlerle paylaşmak istedim. Güç, ihtişam, servet gibi her şeye sahip olan bir padişah varmış. Ama yüreğinde aradığı huzur yokmuş. Günlerden bir gün, hizmetkârlarından biri dikkatini çekmiş. Ne zenginmiş ne de ayrıcalıklı; ama hâli sakin, duruşu vakur, yüzü huzurluymuş. İşini yaparken acele etmiyor, şikâyet etmiyor, sanki elindekilerle yetinmeyi biliyormuş. Padişah bu duruma şaşırmış ve vezirini çağırmış: “Ben bunca varlığın içindeyken bu kadar huzurlu ve mutlu değilim. O ise neredeyse hiçbir şeye sahip değilken mutlu görünüyor. Bunun sebebi nedir?” diye sormuş. Vezir kısa bir duraksamadan sonra cevap vermiş: “Çünkü o, henüz 99 kuralını bilm...

Biz toprağından sökülen, kurumak üzere olan çiçeğin yerlere saçılan ve Allah’ın lütfuyla, toprağa kavuşan tohumları gibiyiz. Toprağından sökülmüş çiçekler gibi kültüründen koparılmış insanlarız biz. Rabb’imiz “Mü’minler, sakın mü’minleri bırakıp da kâfirleri dost edinmesinler.” (Âl-i İmrân /28) derken biz bizden olmayanların yaşam tarzına imrenerek yaşıyor olduk. Kendi örf-âdetlerimizi güzelleştirmek, yaşatmak yerine ecnebi âdetlerini benimsiyor olduk! Sonra vay halimize! Sorun tam olarak bu! İnandığımız gibi yaşamadığımız için, yaşadığımız gibi inanmak istiyoruz.İman dilden yüreğe inmiyor maalesef! Sizinle birlikte kendime soruyorum.Müslümanlar olarak bizim rol modelimiz kim olmalı, kimin hayatını kendimize örnek almalıyız? Şu an yaşadığımız %99’unu Müslümanların oluşturduğu bu ülke tam da bu sebepten bu halde. Bu halde diye kastettiğim şeyleri hepiniz biliyorsunuz. TV’deki rezil gündüz kuşakları, birbirinden berbat diziler... Sosyal medya platformları, gençlerimizin yıkan...