Asra Yemin Olsun ki

Asra Yemin Olsun Ki

Mümin, nerede duracağını bilmelidir.

Sadece mekânsal anlamda değil; ahlaki, vicdani ve imani anlamda da.

Doğru yerde durmak; rüzgâra göre savrulmadan, kalabalığa göre yön değiştirmeden, hakikat ne ise onun yanında saf tutabilmektir.

Vakfe, tam da burada anlam kazanır: Durmak, aceleden kaçınmak, kalbi hizaya almak…

Mümince bakış ise duruşun aynasıdır, yansımasıdır.

İnsan nerede duruyorsa hayata oradan bakar; görmekten öte, anlamaya talip olur. Hikmetle bakan göz, sadece görüneni değil, görünenin ardındaki maksadı da arar. Feraset, doğru yerden bakmanın derinleşmiş hâlidir.

Rahmânî bakış, bu kavramları geçici ölçülerden kurtarıp bâki değerlerle okuyabilmeyi öğretir.

Zamanı, mekânı ve insan ilişkisini gündelik telaşın dışına taşıyabilmeyi…

Anı tüketmek yerine anlamlandırmayı; mekânı sadece bulunulan bir yer değil, şahitlik edilen bir alan olarak görmeyi…

Bizi biz yapan şeyler yalnızca yaptıklarımız değildir.

Çoğu zaman, yapmamız mümkünken vazgeçtiklerimizdir.

Elimizin uzanabileceği hâlde geri çekildiği yerler,

Dilimizin dönebileceği hâlde sustuğu anlar,

Kalbimizin haklıyken bile incitmemeyi seçtiği duraklar bizi biz yapar.

Allah Teâlâ salih kuldan bahsederken yalnızca “yapar” demez;

Ardından “yapmaz” diyerek sınır da çizer.

Çünkü istikamet, sadece yürümekle değil, yanlışa sapmadan doğru yolda kalabilmektir.

Sohbetlerimizde, toplantılarımızda sıkça okuduğumuz; kısa ama insanın bütün ömrünü içine alan Asr Suresini bilirsiniz.

“İnsan gerçekten hüsrandadır” der.

Bu hüsran, çoğu zaman yapmamız gerekirken yapmadıklarımızdır.

Allah Teâlâ Kur’an-ı Azîmüşşan’da salih mümini anlatırken hep bir denge kurar:

Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse, Allah onların yerine yakında öyle bir nesil getirecek ki Allah onları sever, onlar da Allah’ı severler. Mü’minlere karşı alçak gönüllü, kâfirlere karşı güçlü ve onurludurlar. Allah yolunda cihâd ederler ve kendilerine dil uzatan hiçbir kimsenin kınamasından korkmazlar. İşte bu Allah’ın öyle bir lütfudur ki, onu dilediğine verir. Allah, lütfu ve rahmeti pek geniş olan, her şeyi hakkıyla bilendir.

Maide 54.ayet

Mümin yürümeli ama her yere gitmemeli.

Konuşmalı ama her sözü söylememeli.

Güçlenmeli ama zulme yaklaşmamalı.

İman, sadece kalpte taşınan bir niyet değil; hayata çekilen, yaşama yön veren bir çizgidir.

Salih amel ise yalnızca yapılan iyilikler değil, kötülüğe mesafe koyabilme becerisidir.

Hak, tek başına söylenen bir cümle değil; birbirimize yüklediğimiz bir emanettir.

Sabır sadece beklemek değildir; aceleyle karar vermemek, öfkeyle konuşmamak, zamanın hazına ve hızına karşı durabilmektir.

Asrın içinden geçip giderken hakkı ve sabrı tavsiye edenlerden olmak mühimdir.

Zaman akıyor, mesele zamana yetişmek değil, ana şahitlik edebilmektir.

Yapmamız gerekeni yapıp, yapmamamız gereken yerde durabilmektir.

Önümüzdeki güzel aylarda, günlerde ve gecelerde duruşumuzu sağlamlaştıralım; bakışımızı arındıralım. Kalbi merkeze alan, tefekkürlere vesile olacak işler yapalım inşallah.

Selam ve dua ile…

Ayşegül Duran