Yaşamak ve Yaş almak...

...

...
Başladığımız ama bitiremediğimiz ne çok şey var değil mi?
Kitaplar, yazmak için tarih attığımız günlükler, sıkı bir dostluk olacak hevesiyle başlayan muhabbetler... 

Kanefçeler, etaminler, örgüler, düğüm olmuş yığınla yapılmayı bekleyen işler.
Ve izler, penceremizin pervazına konmuş küçük kuş izleri ve  duymadığımız sesleri!
Açmasını beklediğimiz menekşeler, sardunyalar, sulamayı unuttuğumuz kakdüsler, petunyalar...

Ay ışığında hatırlamaya çalıştığımız yüzler!
Asla ayrılmayız dediğimiz ama aylardır sesini duymadığınız, özler ve silinmesini istemediğimiz izler...

Bitmesini istediğimiz ama bir türlü başlayamadığımızda onlarca şey...

Evet bu zaman belki de o zaman!.
Bir bakmışız sabah olmuş, ne uykuya kanmışız ne de yorgunluğumuzu atmışız. 
Sonra akşam olmuş, aklımızda onlarca iş olmasına rağmen bir tanesini bile yapmamışız.

Lades olmuşuz, bizi bize unutturup, akıp giden zamana!

En çokta unuttuğumuz kendimiz oluyoruz bu hengamede.
Ve asıl yapmamız gereken kulluk vazifelerimiz, secdelerimiz ne alemde...

Biraz yavaşlatmalı zamanı, daha fazla hissederek yaşamalı!
Çiçeğin açışını, kuşların kanat çırpışını, güneşin doğuşunu beklemeli yüreğinde o mucizeyi hissederek...
Ayın halleri ve o muhteşem ay aydınlığı ile aydınlatmalı yüreğimizin karanlık yerlerini.

Biraz daha yavaşa almalı hayatı, rutinleri sevmeli, gelip geçen zamana tebessüm etmeli.

Yavaş yaşamalı, hissetmeli ve yaşamına güzel insanlar almalı!

Ayşegül'den...