Ne güzel bir bahçesin sen böyle...

Bir bahçe olduğunu düşün...
Her bahar yeniden tomurcuklanan, filizleri hevesle boy veren.
Kökleri toprağa sımsıkı sarılan ve elvan çeşit çiçekler açan, misk kokular saçan bir bahçe olduğunu düşün...

Bir bahçe olduğunu düşün, sefer tası gibi binaların, taş yığını olmuş duvarların, her geçen gün geliştiğini zannederek genişleyen sokakların, asfaltların, caddelerin ,şehirlerin içinde yaşayanlara can veren...

Hayatın ne olduğunu şehir insanına hatırlatan bir bahçe olduğunu düşün..
Yolu düşenin gözünü alamadığı, bakışların hayranlıkla ayrılmak istemediği, her mevsim bir başka güzellikte olan...

Sonbaharda yazılan şiire, bestelenen şarkılara konu olmuş, güz güllerinin ev sahibesi olan.

Özlemlere, hasretlere, vuslatlara ve ağlayana, mutlu olana, huzur arayana yüreğini açmış bir bahçe...
Kasımda ayrılığına inat bir hediye olduğunu düşün, bir öbek hâlinde açmış kasımpatı, sonbahar yağmurlarını ıslattığı...

Bir yanda solan çiçeklere inat, bir yanda açan, ekinazyaları, hercai menekşelerini açtığını düşün.
Düşün her mevsim umudu üflüyorsun solmuş benizlere...
Öyle gösterişli şaşaalı bir bahçe değil bu, yaşayan ve yaşamaya değer katan bir bahçe...

Çınar yapraklarının aldığı renk cümbüşü ve çay eşliğinde yapılan sohbetleri.

İçinde can suyu kaynayan, susayanların ağızlarını dayayıp, yüreklerini soğuttuğu buz gibi billur suyu olan bir bahçe.
Sen ne güzel bir bahçesin öyle...

Yağmur sende can oluyor, toprak kokusu sarıyor dört bir yanı...
Kar sende bir başka güzelliklere gebe , kardelenler açmak için can atıyor , beyazların  bakanın gönlüne, ferahlık katıyor, her mevsim başka güzel seninle.
Baharın kuş cıvıltıları, kelebeklerin dansı ve yeşili en can alıcı tonu sende buluyor kendini...

Sümbüller ,güller ,laleler, papatyalar aşkla açıyor her bahar, ünlü ressamların çizmek istediği kadar doğal, güzelliklerin.
Kaybolan sende buluyor kendini, anlatmaya kelam mümkün olmuyor.
Gün daha bir güzel doğuyor üzerine, daha bir hüzünlü batıyor, bu karanlık bile güzelliğine güzellik katıyor...

Mutsuz, vazgeçmiş insanlara umut oluyorsun..
Yığılmış binaların arasında bir hazinesin seni bulanlara, yaşamanın her şeyden değerli olduğunu fısıldıyorsun pas tutmuş kulaklara...

Sevmekle başladın her şeyi, sevdikçe çoğalıyor güzellikler senin sayende, Sen bir umutsun yolu düşün yolcuya ,kapına gelen yoksula, senden dua isteyen bir kula...

Vermenin, almaktan daha güzel olduğunu öğrendiğinden beri bahçen böyle güzel...
Cömertliğinin mükafatı oluyor , söylediğin sözler çiçek olarak açıyor yüreklerde.
Sevdikçe güzelleşiyor, güzelleştikçe sevilmeye devam ediyorsun.

Ne güzel bir bahçesin sen böyle...
Seni sevmeyeyim de ne yapayım söyle...

Ayşegül'den...